Του Γιώργου Μπαμπάλη
Από τα πολύ ισχυρά κύματα, τα οποία ταλανίζουν τον τελευταίο καιρό το σκάφος της ΑΕΛ, ζάλη δεν έχει πιάσει μόνο τους διοικούντες, όσους άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με την ομάδα και σαφώς τους φιλάθλους που βρίσκονται πάνω στο καράβι ταξιδεύοντας με τη «βασίλισσα», αλλά η ανησυχία για το αν τελικά κοπάσει ο άνεμος και το πλοίο συνεχίσει το ταξίδι του, ακόμη σε ποιο λιμάνι αν θα δέσει και ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός και αν θα βγει δυνατό από αυτή τη δοκιμασία για να μπορεί με ασφάλεια ξανά να πλέει στις ανοιχτές θάλασσες, αυτή η ανησυχία διακατέχει σε μεγαλύτερο ίσως ή σε μικρότερο βαθμό τους παίχτες τους οποίους η ισχυρή τρικυμία βρήκε πάνω στην κίνηση σαν άλλους ναύτες του καραβιού που ετοιμάζουν τους κάβους και τις άγκυρες, που συντηρούν τις μηχανές για να μένουν πάντα αναμμένες, που ετοιμάζουν τις βάρκες διάσωσης αν ποτέ χρειαστεί για να τις ρίξουν στη θάλασσα και που γίνονται δέκτες ερωτήσεων του κόσμου, ο οποίος ταξιδεύει με το καράβι και δεν ξέρει τι τελικά θα συμβεί.
Ένας από αυτούς τους ναύτες είναι και νεαρός τερματοφύλακας της ΑΕΛ Βασίλης Μάλτζαρης, που στα τελευταία παιχνίδια της περιόδου που διανύσαμε, του ανατέθηκε το μεγάλο χρέος να υπερασπιστεί την εστία της ομάδας, κάτι που έκανε με σθένος και με μεγάλη θέληση, ανταποκρινόμενος στην εμπιστοσύνη του προπονητή του και στην προσδοκία του κόσμου να δει κάτι καλό (τουλάχιστον) να ανατέλλει όσον αφορά τους ποδοσφαιριστές που προέρχονται από τα σπλάχνα της ομάδας και αποτελούν υπόσχεση για το μέλλον της, αν και εφόσον αξιοποιηθούν κατάλληλα.
Ο Βασίλης προέρχεται από τις ακαδημίες της ΑΕΛ, γνωρίζοντας το ποδόσφαιρο αρχικά στα παιδικά τμήματα της Δήμητρας Γιάννουλης, εντάχθηκε στη συνέχεια και θήτευσε με επιτυχία στα τμήματα υποδομής της Λάρισας καθώς και στις μεικτές του νομού, υπογράφοντας επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΑΕΛ τον περασμένο Ιανουάριο. Ήταν πολύ μεγάλη η χαρά του καθώς το όνειρο γίνονταν πραγματικότητα, αφήνοντας όπως ο ίδιος δήλωσε σε δεύτερη μοίρα (ελπίζω προσωρινά) τις σπουδές του για να κάνει πράξη τη μεγάλη του αγάπη που είναι το ποδόσφαιρο.
Έτυχε να τον συναντήσω, να συζητήσω μαζί του και να ανταλλάξω απόψεις τόσο για θέματα που άπτονται των ανησυχιών γενικά και των προβληματισμών ενός νεαρού ατόμου (είμαι πατέρας και καταλαβαίνω) όσο και γύρω από το ποδόσφαιρο. Παρουσιάζουν ενδιαφέρον οι απόψεις του και παραθέτω κάποιες από αυτές:
«Όπως πολλοί άλλοι έτσι και εγώ δεν έμεινα ανεπηρέαστος από τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία περιήλθε τον τελευταίο καιρό η ομάδα της Λάρισας. Ακούω, διαβάζω και βλέπω με μεγάλη αγωνία και ενδιαφέρον τα όσα διαδραματίζονται γύρω από την ΑΕΛ. Κινούμαι και ζω στην πόλη της Λάρισας, έρχομαι σε επαφή με συναδέλφους ποδοσφαιριστές, με παράγοντες, με προπονητές, με φίλους, με φιλάθλους, γίνομαι δέκτης και της δικής τους αγωνίας καθώς και του προβληματισμού για το μέλλον της ομάδας, μου ζητάν την άποψή μου, θέλουν να μάθουν πως σκέφτεται ένας ποδοσφαιριστής που δεν πρόλαβε να διαρκέσει για πολύ η χαρά του στο όνειρο, καθώς «χτύπησε κόκκινος συναγερμός» και οι εξελίξεις τρέχουν, πρέπει να τρέξουν γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός των άλλων και το χρόνο. Η πίεση γύρω από την υπόθεση της ΑΕΛ ολοένα και αυξάνει. Πιστεύω πως όλοι όσοι ασχολούμαστε με την ομάδα, το κάνουμε από αγάπη. Ωστόσο εκδηλώνουμε με διαφορετικό τρόπο τη θέλησή μας, την προσφορά μας».
«Η αγάπη μου για την ομάδα ήταν και είναι δεδομένη, πόσο μάλλον τώρα που χρειάζεται τη στήριξη και τη βοήθεια από όλους. Θέλω να βοηθήσω και είμαι έτοιμος να το κάνω εφόσον οι συγκυρίες είναι τέτοιες που θα μου το επιτρέψουν. Δεν με απασχολεί τίποτα γύρω από διαδικασίες και ενέργειες για προσφυγές και απαιτήσεις οικονομικού χαρακτήρα από την ομάδα που με ανέδειξε και με τίμησε, φορώντας την ιστορική της φανέλα, θέλω να παίξω ποδόσφαιρο, να κάνω πράξη την αγάπη μου για το άθλημα. Περιμένω με αγωνία τις όποιες εξελίξεις και εύχομαι να είναι ευνοϊκές για το καλό της ομάδας, των φιλάθλων της Λάρισας, για το ποδόσφαιρο του νομού, του οποίου η ΑΕΛ αποτελεί την ατμομηχανή του τρένου».
«Αυτοί που ρυθμίζουν τις τύχες της ομάδας έχουν ευθύνη απέναντι στην ιστορική διαδρομή της ΑΕΛ, απέναντι στον κόσμο της και πιστεύω πως πολύ γρήγορα θα πάρουν τις σωστές αποφάσεις, έστω και κατ ανάγκη στη δεδομένη αυτή στιγμή, ώστε στο αδιέξοδο που διαφαίνεται, να μπει ένα τέλος. Κάθε τέλος το διαδέχεται μια καινούργια αρχή. Πάντα για κάθε νέο υπάρχει μια άλλη ελπίδα, μια άλλη προσμονή. Η ΑΕΛ είναι σίγουρο πως θα βρει το δρόμο της, όποιο μονοπάτι και αν ακολουθήσει. Δύναμή της αποτελεί ο κόσμος της και η μεγάλη της ιστορία. Ας τη βοηθήσουμε, βάζοντας πλάτη όλοι μαζί».
«Οι καιροί είναι δύσκολοι και τη δυσκολία αυτή τη βιώνουμε όλοι, δοκιμάζεται η οικογένεια, η εργασία, η παιδεία, γενικά δοκιμάζεται η κοινωνία. Ελπίζω και εύχομαι να βγούμε πιο δυνατοί από την κρίση. Κάποτε θα τελειώσει και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βιώσουμε άλλες πιο ευχάριστες καταστάσεις, ας είμαστε αισιόδοξοι».
* Δεν το κρύβω πως με εντυπωσίασαν οι απόψεις (είναι κάποιες από τη συζήτηση που είχα μαζί του) που σκιαγραφούν το χαρακτήρα ενός νέου παιδιού, ο οποίος βλέπει στα 19 του χρόνια ένα ίχνος από απότομα φρενάρισμα να αργεί να σβήσει… και εκείνος θέλει σε δρόμο καθαρό το ταξίδι του να συνεχίσει.