Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν, οι νεότεροι έρχονται, όμως υπάρχουν κάποιοι ποδοσφαιριστές που παραμένουν εκεί. Με την ίδια διάθεση, το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη για το παιχνίδι. Ένας από αυτούς είναι ο Μάριος Μούτσα του ΠΑΟΛ Αβέρωφ, που στα 42 του συνεχίζει να αγωνίζεται και να αποτελεί παράδειγμα για τα νέα παιδιά.
Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν μετράνε μόνο τα γκολ, οι συμμετοχές και οι νίκες. Μετράει και η συνέπεια. Μετράει η παρουσία. Μετράει η αγάπη για τη φανέλα και για το ίδιο το παιχνίδι. Και πάνω απ’ όλα, μετράει το παράδειγμα που αφήνεις στους νεότερους. Ο Μάριος Μούτσα έχει κερδίσει όλα τα παραπάνω.
Στα 42 του χρόνια, σε μία ηλικία που αρκετοί έχουν ήδη αφήσει την ενεργό δράση, εκείνος συνεχίζει να βρίσκεται στο γήπεδο με την ίδια διάθεση, τον ίδιο ζήλο και την ίδια όρεξη. Όχι από υποχρέωση. Αλλά επειδή απλά αγαπάει το ποδόσφαιρο. Για τον Μάριο Μούτσα τα χρόνια έχουν περάσει, αλλά η διάθεση παραμένει ίδια.
Μπαίνει στο γήπεδο όπως θα έμπαινε ένας πολύ νεότερος ποδοσφαιριστής. Με όρεξη να βοηθήσει την ομάδα του, να δώσει ό,τι μπορεί και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις κάθε αγώνα.
Και αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Γιατί το να συνεχίζεις τόσα χρόνια στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται θυσίες. Χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται φυσική και ψυχική αντοχή. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα αγάπη. Και ο Μούτσα την έχει αποδείξει στην πράξη.
Η παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο οι αγώνες που έχει παίξει. Δεν είναι μόνο οι ομάδες που έχει υπηρετήσει. Είναι η συνολική του στάση.
Και ο Μάριος Μούτσα δείχνει κάτι πολύ απλό στους συμπαίκτες του αλλά και στους αντιπάλους: Αν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, δεν υπάρχει λόγος να σταματήσεις να προσπαθείς. Στα αποδυτήρια κάθε ομάδας χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι.
Ποδοσφαιριστές που έχουν εμπειρία, γνωρίζουν τις δυσκολίες και μπορούν να λειτουργήσουν ως σημείο αναφοράς για τους μικρότερους. Ο Μούτσα είναι ένας από αυτούς.
Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να δώσει το παράδειγμα. Το δίνει με την παρουσία του. Με την καθημερινότητά του. Με την επιμονή του να συνεχίζει.
Με το να βρίσκεται δίπλα στα νέα παιδιά και να τους δείχνει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η διάκριση και το αποτέλεσμα.
Μπράβο, Μάριε!
Στα 42 του συνεχίζει να φορά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, να μπαίνει στο γήπεδο και να δίνει τη δική του μάχη, με τον ίδιο ζήλο και την ίδια διάθεση.
Και μόνο γι’ αυτό αξίζει πολλά μπράβο.