Ο Χρήστος Μητσογιάννης με ανάρτησή του ενημερώνει πως ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με τον Αετό Μακρυχωρίου. Ένας νέος άνθρωπος που πρόσφερε πολλά από διάφορα πόστα. Αναλυτικά τα όσα αναφέρει:
«Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν γράφονται εύκολα. Γιατί όταν ένα κομμάτι της ζωής σου φτάνει στο τέλος του, καμία λέξη δεν μοιάζει αρκετή.
Σήμερα, με βαριά καρδιά, κλείνω έναν κύκλο που κράτησε χρόνια.
Αποχωρώ από την καθημερινή μου προσφορά στον Αετό. Όχι γιατί έπαψα να αγαπώ αυτή την ομάδα, αλλά γιατί κάποιες φορές στη ζωή έρχονται στιγμές που πρέπει να πάρεις δύσκολες αποφάσεις.
Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι ο Αετός δεν ήταν ποτέ για μένα μια απλή ομάδα. Ήταν η δεύτερη οικογένειά μου. Ήταν ένα μέρος όπου άφησα αμέτρητες ώρες, αμέτρητες στιγμές και ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου.
Δεν ήμουν μόνο ο άνθρωπος που φρόντιζε το γήπεδο. Ήμουν εκεί σε ό,τι χρειαζόταν. Από το πρώτο φως της ημέρας μέχρι αργά το βράδυ. Σε προπονήσεις, σε αγώνες, σε δουλειές που οι περισσότεροι δεν έβλεπαν ποτέ. Δεν το έκανα για αναγνώριση. Το έκανα γιατί αγαπούσα πραγματικά αυτό το σήμα.
Υπήρξαν μέρες με χαμόγελα, μέρες με απογοητεύσεις, νίκες που πανηγυρίσαμε σαν μικρά παιδιά και ήττες που πόνεσαν όσο λίγα πράγματα. Όμως δεν σκέφτηκα ποτέ να γυρίσω την πλάτη. Γιατί την ομάδα την αγαπάς περισσότερο στις δύσκολες στιγμές.
Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα τα έκανα όλα ξανά από την αρχή. Με τον ίδιο ιδρώτα, την ίδια αγάπη και την ίδια περηφάνια.
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς κάθε άνθρωπο με τον οποίο συνεργάστηκα όλα αυτά τα χρόνια. Διοικήσεις, προπονητές, ποδοσφαιριστές, φιλάθλους και όλους όσοι στάθηκαν δίπλα στον Αετό. Όλοι αφήσατε το δικό σας αποτύπωμα στη διαδρομή μου.
Η αποχώρησή μου από τα καθημερινά καθήκοντα δεν σημαίνει ότι φεύγω από τον Αετό.
Δεν φεύγω. Απλώς αλλάζω θέση.
Από εδώ και πέρα θα είμαι στην εξέδρα. Θα είμαι σε κάθε παιχνίδι που θα μπορώ να βρίσκομαι. Θα χειροκροτώ, θα φωνάζω, θα πανηγυρίζω, θα στεναχωριέμαι και θα στηρίζω την ομάδα όπως έκανα πάντα. Γιατί η αγάπη για τον Αετό δεν τελειώνει με έναν αποχαιρετισμό.
Λένε πως στο τέλος μένουν μόνο οι αναμνήσεις.
Εγώ θα κρατήσω κάτι περισσότερο.
Θα κρατήσω τις φιλίες, τις στιγμές, τον ιδρώτα, το χώμα αυτού του γηπέδου και την περηφάνια ότι πρόσφερα ό,τι μπορούσα, χωρίς ποτέ να ζητήσω τίποτα πίσω.
Αν κάποιος με ρωτήσει κάποτε τι άφησα στον Αετό, η απάντησή μου θα είναι απλή:
Ένα κομμάτι της καρδιάς μου.
Και αν με ρωτήσει τι πήρα από τον Αετό…
Μια ολόκληρη ζωή γεμάτη αναμνήσεις.
Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.
Ραντεβού στην εξέδρα… γιατί ο Αετός ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ένα κομμάτι της ζωής μου.
Μια φορά Αετός… για πάντα Αετός».